XII

 

gün giyinir rüzgârın buruşuk giysisini

ve ne onlardan nefret eden ne de onları tutabilen

 

aşık dallardan ve yapraklardan ayırırlarken kendilerini

yağmurun sessiz damlalarına güvenmem yeniden

 

fakat arkamı döndüğümde kimse yoktur

sadece yeryüzünün kabuğu çıtırdar ve bir şey gülümser

 

ve gene de korkarım dünyadan çalınıp götürülmekten

öngörülemez hummalarıyla ve gizli yolculuklarıyla

 

her şey sanki yorgun düşer ve bırakır beni

üstelik havadaki yansımalar reddeder görünmeyi

 

entrikacı göz izler beni tarafsızca

konuşmasına gerek yok sadece kapatılır özlemde

 

ki orada cinnet erişilmezdir ve genişçe açılır ağız

suskunlukta parçalanan bir umutsuzluk çığlığı için

 

(“Yolu Olmayan Adam”dan)

 

Erik Lindegren (1910-1968, İsveç)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy