XV

 

davullar yürür sabah ışığının idam alanında

ve bir beden uyanır sönmüş bir ruhun aylasında

 

nereye ait olduğunu bilmez bir elin renkleri solar

herkesin gözü önünde usulca çekilip büzülene dek

 

düşman seslerin gediklerinde dolanan ölüme

kalan hangi umut göz kulak olacak şimdi

 

bütün köprüler havaya uçurulmuş sadece bu gedikler durur

ve tükürüğün giysisiyle örtülmüştür bu utanç

 

bak güneş müjdeler cazip bir zalim pietayı

fakat kim kaldırır bunun dudaklarından düşmüş olanı

 

kim yaklaşır suç yerinin bitkisi altındaki ortak yürekte

yaşayan o zehirli korkuya

 

hayır ölü ihtiras ölü kader ve bülbülün pınarında

yavaşça fışkıran ihanete uğramış kan daha iyidir

 

(“Yolu Olmayan Adam”dan)

 

Erik Lindegren (1910-1968, İsveç)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy