XXII

 

dingin bir kuyuymuş gibi düşlerinle doluyor oda

gecenin tohumu kocaman büyüyor gizli ellerde

 

yüreğinde güven içinde uyuyor çürümenin yaprakları

ve alnının prizmasında kırılan baharın buzlu pırıltısı

 

eriyor ve nemlendiriyor köklerini senin güneşinde

ve kör alfabesinin övgülü bir şarkısı gibidir tenin

 

günün katı anısı için zayıf bir düzenleme

fakat vurucu dalgaların arasında savaşan içeri giriyor

 

gecenin hülyalı ormanındaki tomrukların arasına

ve görüyor uykunu körpe yeşil bir sapın anısı gibi

 

ve zamanın damlaları o ölü günün kucağında

ve güllü pencere kokusuzca çarpıyor rüzgârda

 

ve denizin mavi buzsuzluğu çırpınıyor bir bayrak misali

ve kapalı göz kapakların parıldıyor gece boyunca

 

(“Yolu Olmayan Adam”dan)

Erik Lindegren (1910-1968, İsveç)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy